ونیز شهری است در کشور ایتالیا ونیز به شهر کانال‌ها مشهور است و با جمعیتی بالغ بر ۲۷۱،۶۶۳ نفر  است. شهر ونیز در شمال ایتالیا و در میان دریای آدریاتیک  قرار گرفته است. ونیز بصورت جزیره‌های  کوچکی است و خشکی‌ها به وسیله کانال‌ها از هم جدا شده‌اند و تردد در شهر به وسیله قایق صورت […]

ونیز شهری است در کشور ایتالیا ونیز به شهر کانال‌ها مشهور است و با جمعیتی بالغ بر ۲۷۱،۶۶۳ نفر است.
شهر ونیز در شمال ایتالیا و در میان دریای آدریاتیک قرار گرفته است. ونیز بصورت جزیره‌های کوچکی است و خشکی‌ها به وسیله کانال‌ها از هم جدا شده‌اند و تردد در شهر به وسیله قایق صورت می‌گیرد
ونیز
تاریخچه ۱۱۷ جزیره و ناحیهLido به قرن پنجم بر میگردد. در آن زمان برخی از ساکنین مناطق Ventoو Aquileyaاز سوی قوم هون (۴۷۶) و لومباردها (۵۶۸) مورد حمله قرار گرفته و در مناطق مردابی مذکور مخفی شده ساکنان این تالاب با ماهیگیری و استخراج نمک روزگار میگذارندند. آنها با فرمان راوی بیعت کرده و وابسته به امپراطور بیزانس بودند آنها در سال ۶۹۷ از ضعف فرمانروا استفاده کرده و Anafestoرا به جای او برگزیدند. آنها به واسط فعالیت های بازرگانی من جمله تجارت برده با آنکه پاپ این کار را ممنوع کرده بود اما به دلیل سود زیاد، تجارت برده متداول بود – قدرت بیشتری کسب کردند. در سال ۸۱۰ شارلمانی فرزند خود را برای تصاحب ونیز به این منطقه فرستاد اما کشتی های جنگی او پس از برخورد با موانع موجود در منطقه مراجعت کردند. روح بازرگانی یکی از اجزای ضروری ونیز بوده و بازرگانان همراه تاثیر به سزایی بر حکومت داشته اند. به همین دلیل خانواده های اشرافی و ثروتمند نوعی حکومت جمعوی برپا کرده بودند که در قرون وسطی در هیچ یک از سایر مناطق ایتالیا وجود نداشت. آنها مصمم که تحت سلطه هیچ کس قرار نگرفته خصوصاً زمانی که منافع مالی آنها درگیر باشد. به همین دلیل شورش های مکرری اتفاق می افتد در یکی از شورش ها در سال ۹۷۶ علیه قاضی کل Pietro Candianoچهارم آتش سوزی مرکز شهر شامل قصر و کلیسای اول San Marcosرا تخریب کرده در ادامه نقش قاضی ها به تدریج ضعیف شده و به حفظ و برقراری صلح داخلی محدود شد. در کنار محدود شدن قدرت قضات شورای حکگومتی تشکیل شد. اعضای این شورا از خانواده های سرشناس بوده و همگی به دنبال منافع شخصی خود بودند. از سال ۱۱۷۲ مهمترین نهاد منطقه ، شورای شهر بودند قاضی کل دیگر انتخاب می کرد. اعضای شورا از ۳۵ به نزدیک ۲۰۰۰ نفر افزایش یافته و در سال ۱۲۹۷ عضویت شورای موروسی شد. اسامی خانواده های برجسته و صاحب منصب در کتاب طلایی ثبت شد.
ونیز
Signoriaشورای حکومتی – مشکل از قاضی کل، شش مشاور و consiglier i3 سخنگوی quarantaو چهل عضو دادگاه عالی بود. هدف اصلی انین اولیگارشی اشراف زادگان کاهش تعداد پست های حکومتی و برقراری امکان کنترل کاملتر بود. در سال ۱۳۱۰ پس از شورش Bajamote Tie poloعلیه شورا، شورای ده تشکیل شد که در واقع نوعی پلیس دولتی مخفی بود. تلاش دیگری برای کودتا – به رهبری شخص قاضیب کل – توسط Diecia(1355) کشف شد.
Marin Falieroتلاش کرده بود قدرت را از خانواده های اشراف زاده شورا بگیرد. تجارت ادویه اهالی ونیز زمین کافی برای کشاورزی گسترده در اختیار نداشتند. کاربرد ادویه ها که توسط سربازان و مسافران از مشرق زمین آورده شده بود پط از مدتی به آشپزخانه توده مردم وارد شد ونیزی ها این تجارت را تا قرن ۱۴ کنترل می کنند. در اتدبای قرن ۱۵ تجارت ادویه سالانه ۵۴۰۰۰۰ سکه طلا گردش مالی داشت. در ابتدا بازرگانان سوار بر کشتی های روحی به ونیز وارد می شدند. اما ونیزی ها به زودی کشتی های خود را ساختتند در ابتدای قرن ۱۵، ۳۰۰۰ کشتی بازرگرانی تحت پرچم ونیز فعالیت می کردند که اغلب آنها به تجارت در سواحل وماهیگیری می پرداختند.۳۰۰ کشتی نیز به تنهایی یا همراه کاروان های مصلح به تجارت به مناطق دور دست مشغول بودند تجارت به همراه این کاروان ها امنیت بیشتری داشت اما هزینه زیادی برای محافظت پرداخع می شد. مالکان حخخصوصی که بدون محافظت سفر می کردند. با پذیرش خطر سود بیشتری به دست می آید. با تشکیل شرکتی به نام
La Colleganzoخطر تجارت فردی کاهش یافت. بر اساس یک قانون ملی خطر مذکور میان دو بازرگان تقسیم می شد یکی از آنها سه چهارم سرمایه را تامین کرده و در ونیز می ماند. نفر دیگر یک چهارم سرمایه را تامین و همراه کشتی سفر می کرد. متداولترین مسیر تجاری به سوی انگلستان و از آن جا به Tanaو Trebisondaدر دریای سیاه بود . ونیز عمدتاً با مصر تجارت می کرد. سایر بنادر مهم دیگر نیز بیرون و بیزانس (استامبول) بودند. ونیزی ها در تمام شهرهای بزرگ و موسسات تجاری داشتند و از این طریق قدرت سیاسی قابل توجهی را در اکثر کشورها به دست آوردند. با وجود اینکه تجارت برده رسماً از قرن نهم ممنوع شده بود اما منبع درآمد خوبی محسوب می شد برده ها عمدتاً از tana( ایپوی) آورده می شدند. تجارت برده های غیر مسیحی ممنوع نبود و بنابراین مخالفتی از سوی مردم به دنبال نداشت. در اواسط قرن ۱۵ سالیانه ۴ کاروان تجاری به همراه کشتی های محافظ از ونیز به راه می افتادند. ۱- مسیر دریای سیاه که پس از رسیدن به قسطنطنیه دو بخش می شد:‌یکی به جنوب اکراین،دریای آزوف و از آن جا به محل تجمع کاروان های مغول و روسیته می رفت. قسمت دوم کاروان نیز به سمت چین و بندر ترابوزان رهسپار می شد. ۲- مسیر فلسطین و سوریه ازطریق Moreaجزیره کرت و قبرس ۳- مسیر مصر که ادویه ها از طریق دریای سرخ به آن جا می رسید. ۴- طولانی ترین مسیر اروپای شمالی با توقف های در سیسیل،‌مالت، تری پلی ، تونس، الجزایر، اوران، تنجه، لیسبون، بوردو بوروژ آنتورب، لندن و در مسیر بازگشت توقف های در اسپانیا، جنوب فرانسه و بنادر ایتالیا.
ونیز
Goguianaیک کشتی غرق شده بود که در سال ۱۹۶۷ در سواحل یوگسلاوی پیدا شد. بر اساس اسناد بیمه این کشتی در ۱۸۵۳ با بیش از ۲۰۰۰ شیء بلوری Muranoزیور آلات متسی، زردآلو، پارچه های پشم انگلیسی، سفال های هنری، طلا و نقره و سنگ های قیمتی سفر خود را آغاز کرده بود. وقتی ترک ها استانبول را گرفتنتد و مسیرهای پرتغال توسط هنری و همچنین اکتشافات کلمب صورت گرفت تجارت ونیز نیز رو به افول نهاد. رابطه با ترک ها عثمانی ها پس از افول نوادگان مغول توانستند در ۱۴۰۰ قدرت خود را گسترش دهند. از آنجا که ترک ها برای دستیابی به بازارهای اروپا فقط مسیر ونیز را داشتند روابط پیچیده ای پر از منافع متعارض به وجود آمد. ونیز برای اطمینان از استمرار تجارت دریایی نوعی سیاست کجچ دار مریض با استانبول آغاز کرد. سفیر ونیز جایگاه ارجمندی داشت. ونیزی ها دژهای مستحکمی در کورفو، کرت، قبرس،‌یونان و دالما شیار در کرواسی برپا کردند. از سال ۱۵۴۵ بود که کشتی های ونیزی با برده ها تقویت شدند. کشتی های مسلح در هر دو سمت بالای خط پارو زنان مجهز به توپ بودند. طاعون در سال ۱۶۳۰ یک سوم جمعیت را از بین برد و خاندان سلطنتی هاپسبورگ و بندر تریست را علیه منافع ونیزی ها تحریک کردند. در اواسط سال ۱۸۴۵ کشتی های ترک در کرت تخلیه می شدند که در ۱۶۶۹ متوقف شد. صلح Passowitzونیز (۱۷۱۸) برای تحویل Moreaشبه جزیره ای که بخش جنوب یونان را تشکیل می دهد و آخرین ممالک ان منطقه اژه صورت گرفت.
ونیز

سال های شکوه و قدرت ونیز با کنترل گستردة دریاها به یک کلان شهر تجاری تبدیل شده بود. این شهر در سال ۸۲۷ زمانی که بازماندگان نستین مبلغان مسیحی از اسکندریه به آن جا اورده شدند رسما به Sant mar منصوب شد.
Enrico Donaldoدر ۱۲۰۴ قسطنطنیه را گرفت. ونیز در قرن پانزده مرکز تجارت دنیا و همچنین بزگترین بندر با ۲۰۰۰۰۰ نفر سکنه بود. کاخ ها که بر اساس آداب و رسوم شرقی ساخته می شدند هر روز مجلل تر از گذشته می شد. هنرمندانی مثل
Tintoretto,Giorgion e,Titan,Veroneseاقدام به ساخت و تزئین قصرهای جدید می کردند. شهر ۱۵۰ کانال و ۴۰۰ پل به اوج خود رسیده بود. وقتی ترک ها قسطنطنیه ها از آنها پس گرفتند این شکوه رو به افول نهاد.

منبع : L’italia
کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه